Δεν ξεχνώ...

Στα πλαίσια της 6ης Ενότητας και συγκεκριμένα στο κείμενο "Αιολική Γη", τα θηρία μου έσκισαν πάλι! Πήραν συνεντεύξεις από τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους και πραγματικά το αποτέλεσμα ήταν εντυπωσιακό! Τα λόγια είναι περιττά, απλά διαβάστε το αποτέλεσμα και μη διστάσετε να δακρύσετε...

Αρκεί που νιώθουμε! 

Συνέντευξη από τον μπαμπά μου

Ονομάζομαι Αντρέας Τσιουτής και γεννήθηκα πριν από 45 χρόνια στην κατεχόμενη σήμερα Αμμόχωστο. Το σπίτι μου ήταν ακριβώς απέναντι από τη θάλασσα και έτσι τα παιδικά μου χρόνια ήταν ένα καθημερινό παιχνίδι μαζί της, τόσο το καλοκαίρι με κολύμπι όσο και το χειμώνα παιχνίδι με τα κύματα.

Μέχρι τα 5 μου έζησα υπέροχα παιδικά χρόνια αφού ήμουν ο μικρότερος της οικογένειας και το μοναδικό αγόρι στο σπίτι και έτσι είχα όλη την αγάπη από όλους στην οικογένεια. Κάθε Κυριακή πηγαίναμε εκδρομή στην αρχαία Σαλαμίνα και θυμάμαι φορτώναμε το μικρό κόκκινο ποδήλατο μου μαζί με τις λιχουδιές που έφτιαχνε η μαμά και ξεκινούσαμε για τον προορισμό μας τραγουδώντας σε όλη τη διαδρομή. Μαζί μου είχα πάντα και μια σφεντόνα που μου είχε φτιάξει ένας θείος- την  τελευταία φορά την  έκρυψα  στην  κουφάλα  μιας χαρουπιάς,  ίσως  ήταν  προαίσθημα  ότι  δε  θα  τη ξαναχρησιμοποιούσα.

Στη διάρκεια της εισβολής και κάθε φορά που ακούγαμε τις σειρήνες τρέχαμε όλοι να κρυφτούμε στο υπόγειο της διπλανής πολυκατοικίας. Στις 14 Αυγούστου ήταν η τελευταία φορά που έβλεπα το σπίτι μας, θυμάμαι τη μαμά μου να βάζει σε μια βαλίτσα λίγα ρούχα και ότι αποθέματα από κονσέρβες γάλακτος είχαμε στο σπίτι και να μπαίνουμε στο αυτοκίνητο μας με προορισμό τη Λάρνακα. Εκεί μείναμε για 6 μήνες σε χώρο που μας παραχώρησε η σχολή Terra Santa, ήταν ένας χώρος που τη μέρα λειτουργούσε ως σχολείο και το βράδυ ως πανδοχείο για τους πρόσφυγες ( ήταν η πρώτη φορά που άκουγα αυτή τη λέξη αλλά όχι και η τελευταία ). Στους 6 μήνες φύγαμε από τη Λάρνακα και πήγαμε στην Αθήνα κοντά σε κάποιους συγγενείς μας που ζούσαν ήδη εκεί ελπίζοντας ότι θα βρει και ο μπαμπάς μου μια δουλειά. Στο καράβι για τον Πειραιά ο μπαμπάς μου βρήκε κάποιο φίλο του που του είπε για μια δουλειά στα Η.Α.Ε. ( Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ) που εκτός από καλό μισθό του παραχωρούσαν διαμονή και διατροφή και έτσι βρέθηκε η οικογένεια μας εκτός από πρόσφυγες να είναι και μοιρασμένη, εγώ με τη μαμά μου και τις αδελφές μου στην Αθήνα και ο μπαμπάς μου σε μια ξένη χώρα χιλιόμετρα μακριά. Στην Αθήνα μείναμε μέχρι τα 13 μου όπου οι οικονομίες του μπαμπά μας επέτρεψαν και αγοράσαμε ένα δικό μας διαμέρισμα στη Λευκωσία και επιστρέψαμε πίσω στην Κύπρο, ο μπαμπάς μου συνέχιζε να εργάζεται μέχρι τα 20 μου στα Η.Α.Ε. όπου επέστρεψε πια μόνιμα στην Κύπρο. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που με πλήγωσε περισσότερο η εισβολή ή το ότι στερήθηκα τον πατέρα μου όλα αυτά τα χρόνια, αφού τον έβλεπα μόνο τα καλοκαίρια που πηγαίναμε με τη μαμά μου για ένα μήνα κοντά του.

Σαράντα χρόνια μετά ζω με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα ξαναγυρίσω στην πόλη μου και θα πάω να βρω στην κουφάλα του δέντρου τη σφεντόνα μου.

Μαρίνα Τσιουτή

                   Συνέντευξη από τον παππού 1974

1.Ποιός είναι ο τόπος καταγωγής σου;

Ο παππούς μου κατάγεται από το χωριό Μηλικούρι.

2.Πως ήταν τα παιδικά σου χρόνια;

Μέχρι την ηλικία των 4 χρονών κατοικούσε στο Μηλικούρι. Βοηθούσε, όσο μπορούσε, τη μητέρα του σε διάφορες δουλειές στα περβόλια. Μετά τα 4 χρόνια, πήγαινε μαζί με τον πατέρα του σε διάφορα  χωριά στα οποία ο πατέρας του ήταν δάσκαλος.

3.Πως ήταν η ζωή σου πριν τον πόλεμο;

Πριν τον πόλεμο πήγε στο Παγκύπριο γυμνάσιο, μετά πήγε στη Θεσσαλονίκη όπου σπούδασε γεωπόνος. Όταν τελείωσε γεωπόνος, εργάστηκε για μερικούς  μήνες ως καθηγητής . Επειδή δεν του άρεσε το επάγγελμα του καθηγητή διορίστηκε ως γεωπόνος στο Τμήμα Γεωργίας.

4.Τι συνέβη κατά την διάρκεια της εισβολής;

Ο πόλεμος βρήκε τον παππού μου να είναι παντρεμένος, να έχει δύο παιδιά σε ηλικία 32 χρονών. Κατά την διάρκεια της εισβολής ο παππούς μου ήταν έφεδρος στρατιώτης κοντά στο αεροδρόμιο Λευκωσίας με σκοπό να παρεμποδίσουν τους Τούρκους εισβολής για να το καταλάβουν.

5. Πως ήταν η ζωή σου μετά την εισβολή;

Ήταν πολύ δύσκολη γιατί έπρεπε να βρούνε τους συγγενείς. Στη συνέχεια έπρεπε ως γεωπόνος να βοηθήσει τους γεωργούς να καλλιεργήσουν τα χωράφια του για να τραφούν οι πρόσφυγες.

6. Τι νιώθεις γι’αυτό το γεγονός;

Νιώθει αδικία γιατί οι πρόσφυγες έφυγαν από τα σπίτια τους με την βία. Υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι που τους περιμένουν οι δικοί τους.

7 Τι όνειρα παραμένουν κοιμισμένα;

Ο παππούς μου είχε το όνειρο να παντρευτεί και να κάνει μια οικογένεια. Πράγματι, το όνειρο του εκπληρώθηκε. Παντρεύτηκε μια υπέροχη γυναίκα και έκαναν μαζί δύο υπέροχες κόρες.

                                     

                                                              Μαρία Παντελίδου

Ας δούμε όμως και μία άλλη εργασία, για τις αλύτρωτες πατρίδες...

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

Ο Τόπος καταγωγής του ήταν η Σμύρνη. Ήταν η πιο όμορφη πόλη της  Μικράς  Ασίας με μεγάλο εμπορικό στόλο. Υπήρχε μεγάλη οικονομική ευμάρεια γιατί οι Έλληνες ασχολούνταν με το εμπόριο. Τα παιδικά του χρόνια ήταν πολύ ωραία γιατί υπήρχε αγάπη και ο ένας βοηθούσε τον άλλο χωρίς τσακωμούς και ζήλιες.  Η ζωή ήταν πολύ ωραία γιατί υπήρχε πολύ διασκέδαση, και μεγάλη ευμάρεια.

Το καλοκαίρι του 1922 ξεκινά η Μικρασιατική καταστροφή. Οι Τούρκοι πολίτες και ο τουρκικός στρατός ξεκινούν τις σφαγές και τις λεηλασίες. Τον μητροπολίτη της Σμύρνης και πολλούς ορθόδοξους ιερείς τους έσφαξαν, άλλους τους στραγγάλισαν και πολλές εκκλησίες καταστράφηκαν εντελώς. Συνολικά 1.500.000 πρόσφυγες από την Μικρά Ασία και την ανατολική Θράκη  κατέφυγαν στην Ελλάδα.

Η ζωή μετά την Μικρασιατική καταστροφή ήταν πολύ δύσκολη χωρίς φαγητό, ρούχα φάρμακα, γιατρούς και χωρίς σπίτι.  Η πίκρα πού νιώθαμε όλοι οι Έλληνες ήταν πολύ μεγάλη γιατί καμιά χώρα δεν μας βοήθησε να σώσουμε την Σμύρνη από την κακία των Τούρκων.

Όνειρο του είναι να γυρίσει πίσω τον χρόνο και να δει την Σμύρνη όπως ήταν παλιά, μια όμορφη και ελεύθερη πόλη.                                                               

                                                                        Ραφαήλ Πολυκάρπου               

Το υλικό μας γίνεται σε ηλεκτρονική μορφή...

Συνεχίζεται...